
Με αφορμή την απεργία της Τρίτης...
Συχνά ,παρακολουθώντας τις εξελίξεις των απεργιακών κινητοποιήσεων και των συζητήσεων με αντιπροσώπους του αρμόδιου υπουργείου ένιωσα απογοήτευση και απελπισία .Αναρωτήθηκα πολλές φορές πώς μπορούμε να αλλάξουμε ,να βελτιώσουμε αυτόν τον κόσμο με τα τεράστια προβλήματα του ,όταν σκοντάφτουμε στην επίλυση επιμέρους προβλημάτων .
Νομίζετε ότι είμαι πεσιμίστρια ; Ασφαλώς καταλαβαίνω πως οι συλλογικοί αγώνες είναι σημαντικοί και φυσικά χωρίς αυτούς τίποτα δε θα είχε αλλάξει στον κόσμο μας.
Ταυτόχρονα ,όμως, αναγνωρίζω τη συμβολή της ατομικής εξέγερσης και βελτίωσης ,γιατί η μονάδα είναι μέρος του όλου .Δηλαδή , στην ερώτηση <<τι μπορώ να κάνω , να συμβάλλω στην πρόοδο και εξέλιξη του κόσμου μου ;>>απαντώ <<Να γίνω καλύτερος άνθρωπος και κατά συνέπεια , εκπαιδευτικός !>>
Ο Σωκράτης είχε μιλήσει για το γνώθι σ`αυτόν ,τη συνεχή εξέταση του εαυτού μας .Η αυτογνωσία και η διερεύνηση της επίγνωσής μας , μας καθιστά καλύτερους εκπαιδευτικούς , γιατί διδάσκουμε αυτό που είμαστε .Ποιοι είμαστε εμείς αποτελεί μία παραπέρα διάσταση ,η οποία δεν μπορεί να αποκλειστεί από την οποιαδήποτε εκπαίδευση προσφέρουμε μέσα από το οποιοδήποτε εκπαιδευτικό σύστημα .
Αυτογνωσία
Η βαθιά γνώση του εαυτού μας
Το τεράστιο έργο του εκπαιδευτικού προϋποθέτει τη διατήρηση μιας εξισορροπημένης ατομικής προοπτικής .Είμαστε απλώς άνθρωποι και γνωρίζω ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ευθύνη για τις μικρές υπάρξεις που έχουμε αναλάβει και με την ειλικρίνεια που απαιτεί αυτή η ευθύνη, το έργο είναι τρομακτικό και οι ικανότητές μας χρειάζεται συνέχεια να διευρύνονται .
Όλοι οι εκπαιδευτικοί , γονείς και δάσκαλοι , μοιράζονται το ίδιο αίσθημα κάποιες φορές ,να συντρίβονται από το καθήκον .
Αυτό είναι αναπόφευκτο .Νευριάζουμε ,πλήττουμε ,παθαίνουμε κατάθλιψη ,εκνευριζόμαστε ,θυμώνουμε ,απογοητευόμαστε και νιώθουμε ότι μας χωρίζει κάποια απόσταση από τα παιδιά .
Μερικές φορές η δουλειά μας γίνεται ρουτίνα και η ψυχή μας χάνεται μέσα σ`αυτή .Η απόγνωση είναι μια πολύ συχνή αντίδραση .
Αν και μας αρέσει η δουλειά μας ,και διαλέξαμε ελεύθερα τον επαγγελματικό μας ρόλο ,μπορεί να έχουμε επανειλημμένα την αίσθηση ότι <<κάτι δεν πάει καλά>> .Όταν αναλογιζόμαστε την αισιοδοξία που συνόδευε την αρχική μας επιλογή να αναλάβουμε το έργο του εκπαιδευτικού ,πιθανό ακόμα και να την αμφισβητούμε .
Αναρωτιόμαστε γιατί προέκυψε αυτή η ανορθόδοξη διάθεση και αλλαγή ;Μήπως το πρόβλημα βρίσκεται στο εκπαιδευτικό σύστημα , στο /α παιδί /-ά ή στον ίδιο τον εκπαιδευτικό ;
Αλλαγές που γίνονται εξωτερικά και οι οποίες σχετίζονται με εκπαιδευτικά συστήματα , με δομές ,με την απόκτηση νέων επιμορφωτικών εξοπλισμών , με υψηλότερους μισθούς , ή μικρότερες τάξεις , συνήθως ανακουφίζουν προσωρινά αυτή την εσωτερική αναταραχή .Η υπαρξιακή δυστυχία μας σε σχέση με την ποιότητα της εμπειρίας δεν γίνεται λιγότερη με αλλαγές στις μορφές (εξωτερικές καταστάσεις και γεγονότα) .
Το ουσιαστικό πρόβλημα εντοπίζεται στον ίδιο τον εκπαιδευτικό .Υπάρχει κάτι μέσα μας που χρειάζεται να <<αγγιχθεί >>, να έρθουμε σε επαφή μ`αυτό , να το ανακαλύψουμε . Τούτο απαιτεί προσοχή και θάρρος.
Επίσης είναι πολύ πιθανό να αναβάλουμε την εξέταση αυτής της πλευράς του προβλήματος , καθώς δεν είναι ευχάριστο να ερευνούμε συνέχεια και να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας .
Ίσως ,όμως, είναι η κατάλληλη στιγμή για να μελετήσουμε τη δική μας ψυχολογική κατάσταση ,η οποία επηρεάζει βαθιά την εμπειρία μας την εκπαιδευτική και την έκφρασή μας ως εκπαιδευτικών …..
συνεχίζεται....
ΠΗΓΗ: περιοδικό ΠΑΡΑΘΥΡΟ στην εκπαίδευση του παιδιού